นก..พเนจร

ค่ำคืน..ฝืนฟ้าดาวพราว            ฉันห่มลมหนาวลำพัง

ดื่มกินหยาดหยดน้ำค้าง           รอฟ้าสางจักปีก..โบยบิน

เป็นนก..โดดเดี่ยวพเนจร          เร่ร่อน โบยโบก ผกผิน

เดียวดายไร้รัง..ร้างถิ่น             ถวิล โหยหา..ปลายทาง

กลางไพร..ในป่าพนากว้าง       อ้างว้าง โศกครวญ..อยู่มิสร่าง

ไม่มีเพื่อนพ้องร่วมทาง            เคว้งคว้าง เดียวดาย..แต่เสรี …

 

 
    
ข้อความนี้ถูกเขียนใน วรรคทองที่ต้องใจ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s